Sevgili günlükçüler,

Epey zamandır giydirmiyordum herhalde özlemişsinizdir. Bu gün üç ay kadar önce okuduğum bir haberle ilgili yazı yazmak istiyorum. Haberin başlığı dünyanın en borçlu 5. ülkesi olduğumuzdu. Bebeğimin dünyaya gelmesi ve işlerimin yoğunluğu dolayısıyla bu konuda yazmak yeni nasip oldu. Herhalde bu arada en borçlu 2. ülke olmuşuzdur :)  .

Birinci dünya savaşından sıfırı tüketerek çıkmış, milli bağımsızlık mücadelesini kendi ambarındaki tahıl, kolundaki bilezik ve parmağındaki yüzükle vermiş, Osmanlı’nın borçlarını da yüklenerek bir cumhuriyet kurmuş ülkemiz 1942 yılına kadar borçlarının tamamını ödemiş ve dış borca hiç ihtiyaç duymamıştır. Bu yıldan sonra ne olduysa, Amerika’nın hibeleri kabul edilmiş, Marshall ve Johnson yardımları ülkemize girmiş. Ardından gelen her hükümet, IMF buyruğuna girerek borçlarımızın üzerine borç katmıştır.

Sayın başbakanımız bir konuşmasında “borç yiğidin kamçısıdır” diyerek borçlu olmamızı savunuyordu. Elbetteki kendisi bu tip durumlarda “askerlik yan gelip yatma yeri değildir” gibi en kıymetli cümleleri seçebildiği için onu söylediklerinden muaf tutuyoruz ve borçların nereden kaynaklandığı konusuna geçiyoruz.

Borçlarımız aslında sadece hükümetlerin politikalarının bir sonucu değil bizim bireysel hatalarımızın da bir ürünüdür.

Geçenlerde bir tanıdığımla konuşurken, aylık gelirlerinin 2,000 YTL olduğunu, buna karşın giderlerinin 4,000 civarında olduğundan bahsediyor ve bu şartlar altında borçlanmamanın imkansız olduğunu vurguluyordu.

Yine beş yıldır kullandığım ve daha sapasağlam olan arabamı götürdüğüm serviste, arabasını alalı daha iki yıl olmuş insanların, artık yenileme zamanı geldiğini düşündüklerini ve banka kredisiyle yenisi almayı istediklerini gözlemliyorum.

Öte yandan, esas maliyeti 100-125 bin YTL olan konutların, 300-400 bin YTL’ye daha proje üzerinden bilmem kaç yüz taksitle satıldığına şahit oluyoruz.

Evde televizyon var. Ancak elektronik mağazasında 48 taksitle, plazma TV satılıyor. Üstelik 50 YTL.- de bonusu var. Neden olmasın?

Yapılan bir ankette, insanlarımızın %90 gibi bir çoğunluğunun önümüzdeki bir yıl içinde yeni bir cep telefonu almayı planladıkları görülüyor.

Sevgili arkadaşlar, bu yukarıda saydıklarım borçlanma türlerini hepsi de bizim bireysel isteklerimizi frenleyememizden kaynaklanan borçlar. Esasında ülkemizin borç bağımlılığının büyük bir kısmını taksitle alışveriş eden veya bankadan kredi çeken bizler oluşturuyoruz. Çünkü sizin kredi kartınızı taksitlendiren ya da size kredi veren banka bu paraları dış borçlanma ile karşılıyor.

Şimdi sizlere küçük bir hesap yapacağım. Kimi insan konut almak için aylık %1.9 ile konut kredisi alıyor. Diyelim ki 48 ay vade (yani 4 yıl) ile 100 bin YTL kredi aldınız. Bakın 4 sene sonunda ne kadar ödeyeceğinize:

100,000 x 1.019 48 = 246,800 YTL.-

Gördüğünüz gibi yılda %9-11 enflasyon olan ülkemizde 4 yıl için enflasyon değerinin tam 3 katı faiz ödüyorsunuz.

Sevgili arkadaşlar, ülkemiz her hafta 1 Milyar USD.- borç faizi ödüyor. Bu miktar her geçen gün artıyor. Bu borcu bize veren insanlar dünyanın en kolay kazancını ediniyorlar.

Borcumuz olmasa neler olurdu biraz hayal kuralım.

• Haftada 1 Milyar dolar ödeyerek İstanbul’un tamamını kapsayan 14 hatlı bir metroyu 1 senede tamamlayabilirdik. Böylece çocuklarımızı okula göndermek için bir minibüse 30 kişi tıkmazdık.
• Çocuklarımız ücretsiz okur, öğretmenlere ve okul müdürlerine rüşvet vermek için çırpınmazdık.
• En temel hakkımız olan sağlık hizmetlerini adam gibi alır, sabahın köründe hastane kuyruklarında olmazdık.
• Bizi tehdit eden dış unsurlara istediğimiz önlemi alır, uzaktan eli kolu bağlı  kabak gibi seyretmezdik.
• Depremlerde ucuza yapılmış çarpık binalarımız yıkılmaz, her yağmurda alt yapımız çökmezdi.
• Doğan çocuklarımız dünyanın en borçlu insanı olarak dünyaya gelmezdi.
• Hakkari’deki okulda okuyan öğrenci ile Robert Koleji’nde okuyan öğrenci üniversitede yan yana okuyabilirdi.
• Sarhoş Sarkozy Türkiye’den birini karşılarken kapılarda bel büker, abuk subuk konuşamazdı.
• Avrupa’lı bunaklar, emeklilik sistemlerini kurtarmak için bize yalvarırdı.
• Dağıtılan bedava bir ekmek için insanlar kendini rezil etmez, çamurun içinde kavgaya tutuşmazlardı.
• Talep manyaklığımızı durdurursak fiyatları da düşürebilirdik.

Her zaman suçu devlette aramak boşuna. Bu borç hepimizin. Bundan sonra kredi kartınızla taksitle bir şey alırken ya da bankadan kredi kullanırken ülkenize ne kadar kötülük ettiğinizi düşünün. Aldığınız araba o kadar gerekli mi? Ev alabilecek durumda mısınız? Gerçekten yılda 1,500 YTL.- sağlık gideriniz var da mı sigorta yaptırıyorsunuz? Acaba tüplü televizyonunuz çalışmıyor da mı yenisini alıyorsunuz? Ya cep telefonu? Her yıl değiştirmeli miyiz? Hesabınızı iyi yapın…

“Borç yiğidin kamçısı değil prangasıdır.” “Ayağımızı yorganımıza göre uzatalım!”

Rastgele bir yazı

• Yorumsuz...

557 defa okunmuş Bu hafta: 5 defa okunmuş Bugun: 2 defa okunmuş Son okunma: 17 May 2008, 2:39

Genel

(5 oy, ortalama: 5)

 Loading ...